sevgi..
16/10/2007 · Kategori: duygusal
Büyür, sevgi çığlıkları. Ardında kalan dünyadır, dost olan. Sevginin üşüyen ellerine kapanan merhamet, en güçlü yanlarını korumaya yönlenmiştir. Onun düşüncesi insan içindir. Oysa duyguların derin mahzenine yönlenmek gerek. İçimizde artan dünya telaşını, zehrinden kurtaran sevgidir. Yıkımların içinde gezinen en büyük yapı da sevgidir. Her yerde üzerimize düşen hayaletlerin resmi geçididir. Sevginin yankılı duvarları, özgürlüğü tırnaklar. Parlak mavi heykellere ayrıcalık tanıyan en içten sınıfı simgeler. İnsanın büyülü yaşamındaki yarım kalmış dileklerin çırpındığı nehirdir. Denize akan en güçlü dalga, sevginin ışığından doğan günlerdedir. Burada beslenen duyguları düşünmek gerek. Hislerin ötesindeki mezarda yaşayan halimizi anlamak ve büyülü kapıların önüne geçen gençliği düşünmek gerek. Kendimizi duygulandırmaya doğru yönlendirmek gerek. Kısacası insan olmanın doğasına tutunmak gerek.
Yaşam dur durak bilmez. İçinde biriken sevgi ışıltıları, gün ışığına dönüşür. Sevgidir, insana bağlılık veren. İnsan bu şekilde büyür.
Hepimiz, içimizdeki sevdanın ateşinde yükselen bir baharız. Çiçekler, içimize dokunur. Yaşam, farkına vardığımızın da ötesindedir. Gözlerimizden cennet dökülür. Bakışlarımızda hatıralar netleşir.
Merhamet, insanın dünyaya sunduğu en büyük güzelliktir. İki ölümün arasında var olan yaşam ve gençliğimizden akan güzel yıllar gibidir. Büyük olmak, sevmek ve merhamet etmektir.
Merhamet gün ışığına çıkınca,
Nefret sevince döner, ağlayan gözleriyle.
Büyüyoruz. İçimizdeki merhamet ışıkları her yana saçılıyor. Dünyanın çivili yazgısına bir fener konduruyoruz. Anlamanın da ötesindeki hayatı sorguluyoruz. Hepimiz kendi içimize açılan evrenlerden oluşuyoruz. Her şey sevginin yörüngesinde geziniyor.
İnsan büyüyecektir. Bunun için, vicdanında gezinen bir yankı olmalıdır. Vicdanın yolunu, sevmekle açmalıdır. Kendi kendinin arasına sokulan yılanları merhametle temizlemelidir. İnsan, insan olmak için sevgi duymalıdır. Öldüren bir sevgi edinen insan, merhametin olgun dünyasına doğru akar. Kendine pelerinler elde eder. Büyük bir tuzağın içinden sevgi ile geçer. Çünkü sevgi, akan bir okyanusun, damlalar halindeki uzantısıdır. Çünkü merhamet, güneşin içinden geçen bir yıldızdır. Evrenin yaşamına dökülen bir sorgudur.
Sevgi için ağlıyorum. Kapılarıma dadanan bu umut, bana hüzünler veriyor. Bekliyorum. Merhamet gibi, kendi kendine savaşarak ilerliyorum. İçimdeki düşmanlığa karşı yapabildiğim en güzel şey, merhametin testisini kırmamak. Uzun bir yol için çabalayan hayallerime sevgi eklemek gerekiyor. Ben bunu yapıyorum. Kendime kavuşmak için, kavuşamadıklarıma karşı merhamet gösteriyorum. Yükselen yarınların uykusuna dalıyorum. Sessiz bir direniş gibi kendime diş geçiriyorum. Benim zararım, yalnızca banadır. Çünkü ben, sevgi duymayı bilen ışık dolu bir merhametim. Kendimle büyüyen en özgür yaşamım. Acılarımdan kopan güçlü bir benzemeyim. Ben büyüyorum. Ağlayan dağların zirvelerinden alçalan bir şahin gibiyim. Kendi kendimi yönlendirme yoluna düşmüşüm. İnsanların ağızlarında değilim. Yürek kadar sevgi kokan diyarlarda yol alıyorum. Merhamet için ölümü öksürüyorum. Sizlere saldıran hallerimi, yolun sonuna taşıyorum. Oysa sevgidir, en büyük kavga. İşte bu kavganın doğurdukları, zamanla merhamete dönüşüyor. İnsanın kırık aynaları bile gerçeği yansıtıyor. Çünkü merhamet, akmakta olan en güçlü okyanustur. Bizler de bu okyanusun içindeyiz.
Kalıcı Bağlantı Yorum (1) Yorum yaz! Arkadaşına Gönder!
1 yorum yazılmıştır
Yazan:metekan | Tarih: 2007-10-18 11:51:20Konu: günaydın
iyi bir gün geçirmen dileğimle...